بررسی تاثیر روش های تدریس فردی و گروهی بر پیشرفت دانش آموزان با اختلالات یادگیری در مدارس استثنایی

روش های تدریس فردی و گروهی نقش مهمی در ارتقای یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با اختلالات یادگیری دارند. تدریس فردی با تمرکز بر نیازهای خاص هر دانش آموز، فرصت ارائه آموزش متناسب با توانایی ها و نقاط ضعف او را فراهم می کند. در این روش، معلم می تواند بازخورد سریع و راهنمایی شخصی ارائه دهد و به دانش آموز کمک کند مهارت های شناختی و تحصیلی خود را تقویت نماید. همچنین، تدریس فردی باعث افزایش اعتماد به نفس و انگیزه یادگیری دانش آموزان می شود و امکان پیشرفت در سرعت خودی را فراهم می آورد. استفاده از این روش در مدارس استثنایی موجب توجه ویژه به تفاوت های فردی و توانمندسازی دانش آموزان می گردد.از سوی دیگر، روش تدریس گروهی فرصتی برای توسعه مهارت های اجتماعی و همکاری میان دانش آموزان با اختلالات یادگیری فراهم می کند. فعالیت های گروهی، تبادل تجربه و تعامل با همسالان باعث تقویت مهارت های ارتباطی و کار تیمی می شود و یادگیری فعال را ارتقا می دهد. این روش به دانش آموزان امکان می دهد از یکدیگر یاد بگیرند و مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی خود را تقویت کنند. ترکیب آموزش گروهی و فردی می تواند موجب پیشرفت تحصیلی همه جانبه دانش آموزان شود و فرآیند یادگیری را همزمان تعاملی و شخصی سازی شده سازد. این رویکرد در مدارس استثنایی، توجه به نیازهای آموزشی ویژه را با ارتقای مهارت های اجتماعی و شناختی هماهنگ می کند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فردی و گروهی ، پیشرفت ، دانش آموزان ، اختلالات یادگیری ، مدارس استثنایی