کاربرد هوش مصنوعی و اپلیکیشن های تعاملی در آموزش ریاضی

چکیدهاین مقاله به تحلیل تحولات پارادایمیک ناشی از ادغام فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی و اپلیکیشن های تعاملی در عرصه آموزش ریاضی می پردازد. استدلال اصلی مقاله مبتنی بر این گزاره است که این فناوری ها، صرفا ابزارهای دیجیتالی جایگزین کتاب و تخته سیاه نیستند، بلکه بازتعریف کننده ی ماهیت فرآیند یاددهی-یادگیری ریاضی، از رویکردی خطی و یکسان ساز به سوی اکوسیستمی پویا، شخصی سازی شده و مبتنی بر کاوش هستند. با بررسی نظریه های یادگیری شناختی، سازنده گرایی و رویکرد فرآیند-محور در آموزش ریاضی، نشان داده می شود که سیستم های هوش مصنوعی تطبیقی (Adaptive Learning Systems)، محیط های شبیه سازی پویا، دستیاران هوشمند مبتنی بر گفتار و برنامه های بازخورد فوری، قادر به تشخیص دقیق «منطقه تقریبی رشد» هر یادگیرنده و ارائه «داربست های آموزشی» سفارشی شده هستند. این مقاله، ضمن برشمردن مزایای متعددی چون درگیرسازی عمیق، رفع اضطراب ریاضی، تسهیل درک مفاهیم انتزاعی و آزادسازی زمان معلم برای مداخلات کیفی، به چالش های جدی از جمله خطر اتکای افراطی به فناوری، تهدید حریم خصوصی، عمق بخشی به شکاف دیجیتالی و تقلیل ریاضیات به مجموعه ای از الگوریتم های پاسخ محور نیز می پردازد. در نهایت، چارچوبی برای ادغام مسئولانه و موثر این فناوری ها، با محوریت نقش انسانی معلم به عنوان راهبر فرآیند، ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش ریاضی ، یادگیری تطبیقی شخصی سازی شده ، اپلیکیشن های تعاملی ریاضی ، تفکر ریاضی ، اضطراب ریاضی ، بازخورد فوری هوشمند ، داربست سازی آموزشی ، محیط های شبیه سازی پویا ، نقش معلم در عصر دیجیتال ، سواد الگوریتمی.