یادگیری ترکیبی در دوران همه گیری: فرصت ها، چالش ها و اثرات اجتماعی–آموزشی آموزش مجازی و حضوری

دوران همه گیری کووید-۱۹ موجب تحول گسترده در نظام های آموزشی شد و آموزش سنتی حضوری را با محدودیت های جدی مواجه کرد. در این شرایط، یادگیری ترکیبی به عنوان رویکردی جامع و انعطاف پذیر مطرح گردید که با ترکیب آموزش حضوری و مجازی، امکان استمرار فرایند یادگیری و افزایش کیفیت آموزشی را فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی فرصت ها، چالش ها و اثرات اجتماعی–آموزشی یادگیری ترکیبی در دوران همه گیری انجام شده است. این مطالعه، با بررسی پیشینه تحقیق و مبانی نظری یادگیری ترکیبی، نشان می دهد که استفاده همزمان از آموزش حضوری و آنلاین می تواند انعطاف زمانی و مکانی را افزایش داده، امکان شخصی سازی یادگیری را فراهم کند و مشارکت فعال دانشجویان را ارتقا دهد.در عین حال، اجرای یادگیری ترکیبی با چالش هایی از جمله نابرابری دسترسی به اینترنت و ابزارهای دیجیتال، کمبود مهارت های فناورانه معلمان و دانشجویان، کاهش تعاملات اجتماعی و دشواری مدیریت کلاس های ترکیبی همراه است. از منظر اجتماعی و روان شناختی، این مدل آموزشی می تواند مهارت های همکاری گروهی، تعاملات اجتماعی و خودتنظیمی یادگیرندگان را تقویت کند، اما فقدان تعامل کامل حضوری ممکن است منجر به استرس و احساس انزوا شود.یافته ها نشان می دهند که طراحی اصولی و ارزیابی مستمر یادگیری ترکیبی، همراه با توجه به زیرساخت های فناوری و نیازهای اجتماعی و روانی یادگیرندگان، نقش مهمی در افزایش اثربخشی این مدل آموزشی دارد. این پژوهش نشان می دهد که یادگیری ترکیبی نه تنها یک راهکار کوتاه مدت برای مدیریت بحران های آموزشی، بلکه یک رویکرد بلندمدت برای ارتقای کیفیت، انعطاف پذیری و عدالت آموزشی محسوب می شود. در نتیجه، استفاده هوشمندانه از ترکیب آموزش حضوری و مجازی می تواند به توسعه مهارت های فردی، اجتماعی و فناورانه دانشجویان کمک کند و تجربه یادگیری پایدار و موثری را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، آموزش مجازی ، آموزش حضوری ، دوران همه گیری ، اثرات اجتماعی–آموزشی