تاثیر روش تدریس بر عملکرد تحصیلی درس ریاضی

درس ریاضی به عنوان یکی از ارکان اساسی برنامه درسی، نقشی بنیادین در پرورش تفکر منطقی، مهارت های تحلیلی و توانایی حل مسئله دانش آموزان ایفا می کند. با وجود این اهمیت، تکیه بر روش های سنتی تدریس، به ویژه شیوه سخنرانی، اغلب به یادگیری سطحی، کاهش مشارکت فعال و افت انگیزه تحصیلی منجر می شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر روش تدریس سخنرانی و روش های فعال آموزشی بر میزان یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. بررسی مبانی نظری و پیشینه پژوهش نشان می دهد که روش های فعال، با تاکید بر مشارکت یادگیرندگان، تعامل گروهی، فعالیت های عملی و درگیرسازی ذهنی، زمینه ساز تعمیق یادگیری مفهومی، افزایش انگیزه، تقویت اعتمادبه نفس و ارتقای مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی می شوند. در مقابل، روش سخنرانی هرچند در انتقال منسجم و سریع محتوا کارآمد است، اما در توسعه مهارت های تحلیلی و افزایش مشارکت دانش آموزان با محدودیت هایی روبه روست. یافته ها حاکی از آن است که به کارگیری ترکیبی هدفمند از این دو رویکرد، متناسب با اهداف آموزشی و ویژگی های یادگیرندگان، می تواند اثربخشی فرآیند یاددهی–یادگیری را افزایش داده و محیط کلاس را پویا و انگیزشی سازد. نتایج این پژوهش می تواند راهنمایی موثر برای معلمان و برنامه ریزان در جهت بهبود کیفیت تدریس ریاضی و طراحی محیط های یادگیری فعال و مشارکتی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

روش فعال ، روش سخنرانی ، تدریس ریاضی ، یادگیری مشارکتی ، مهارت حل مسئله.