رابطه سبک های مقابله با استرس و کیفیت خواب با سطح اضطراب دانش آموزان

اضطراب دانش آموزان یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی معاصر است که می تواند پیامدهای منفی گسترده ای بر سلامت روان، عملکرد تحصیلی و سازگاری اجتماعی آنان داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های مقابله با استرس و کیفیت خواب در پیش بینی سطح اضطراب دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود و جامعه آماری آن را دانش آموزان دوره متوسطه شهرهای یاسوج و بندرعباس در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ تشکیل دادند که نمونه ای به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های مقابله با استرس اندلر و پارکر، شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ و پرسشنامه اضطراب بک بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج فرضی نشان داد که سبک مقابله مسئله محور با اضطراب رابطه منفی و معنادار دارد، در حالی که سبک های مقابله هیجان محور و اجتنابی با اضطراب رابطه مثبت و معنادار نشان دادند. همچنین کیفیت خواب پایین به عنوان قوی ترین پیش بین اضطراب شناسایی شد. نتایج رگرسیون نشان داد که سبک های مقابله با استرس و کیفیت خواب در مجموع توانستند حدود ۴۹ درصد از واریانس اضطراب دانش آموزان را تبیین کنند. یافته های پژوهش بر ضرورت توجه هم زمان به آموزش مهارت های مقابله ای سازگارانه و ارتقای کیفیت خواب در برنامه های مداخله ای مدارس تاکید دارد و می تواند مبنایی علمی برای طراحی برنامه های پیشگیرانه در حوزه سلامت روان دانش آموزان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

سبک های مقابله با استرس ، کیفیت خواب ، اضطراب ، دانش آموزان ، سلامت روان