بررسی رابطه بین مهارت های دیجیتال معلمان با خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی (مطالعه موردی: شهرهای ایذه و ایرانشهر

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین مهارت های دیجیتال معلمان دوره ابتدایی با خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان در دو شهر ایذه و ایرانشهر بود. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان و دانش آموزان پایه چهارم تا ششم ابتدایی این دو شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۱۵۰ معلم و ۳۰۰ دانش آموز (از هر شهر ۷۵ معلم و ۱۵۰ دانش آموز) به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد استفاده شد: پرسشنامه سنجش مهارت های دیجیتال معلمان (آلفای کرونباخ ۰/۸۹) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مورگان-جینکز (۱۹۹۹) (آلفای کرونباخ ۰/۸۶). داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین مهارت های دیجیتال معلمان و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۰۵>P، ۰/۶۲=r). همچنین، تحلیل رگرسیون نشان داد که مولفه های «مهارت تولید و ایجاد محتوای دیجیتال» و «مهارت حل مسئله دیجیتال» معلمان، قوی ترین پیش بین های خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان هستند. این نتایج بر اهمیت سرمایه گذاری بر توسعه حرفه ای دیجیتال معلمان ابتدایی به عنوان اقدامی موثر برای افزایش خودباوری تحصیلی دانش آموزان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مهارت های دیجیتال ، خودکارآمدی تحصیلی ، معلمان ابتدایی ، دانش آموزان ابتدایی ، فناوری آموزشی.