ارزیابی کارایی ابزارها و روش های فناوری آموزشی در تدریس ریاضی مطالعه مقایسه ای بین کلاس های حضوری و مجازی

پیشرفت سریع فناوری های آموزشی در دهه های اخیر، شیوه های سنتی تدریس ریاضی را با چالش ها و فرصت های نوینی مواجه ساخته است. آموزش ریاضی، به دلیل ماهیت انتزاعی، ساختارمند و نیازمند تعامل شناختی بالا، بیش از سایر دروس نیازمند بهره گیری از ابزارها و روش های نوین آموزشی است. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی کارایی ابزارها و روش های فناوری آموزشی در تدریس ریاضی و مقایسه اثربخشی آن ها در کلاس های حضوری و مجازی است. این پژوهش با رویکرد کمی و به شیوه شبه آزمایشی انجام شد و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره متوسطه بود که در دو محیط آموزشی حضوری و مجازی آموزش می دیدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی ریاضی، پرسشنامه انگیزش تحصیلی و مقیاس تعامل آموزشی بود. یافته ها نشان داد استفاده از فناوری های آموزشی نظیر نرم افزارهای تعاملی، محتوای چندرسانه ای و پلتفرم های یادگیری آنلاین، تاثیر معناداری بر بهبود یادگیری مفهومی، افزایش انگیزش و مشارکت دانش آموزان دارد. نتایج همچنین حاکی از آن بود که اگرچه کلاس های حضوری از نظر تعامل اجتماعی در سطح بالاتری قرار دارند، اما کلاس های مجازی با بهره گیری هدفمند از فناوری آموزشی می توانند در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان ریاضی اثربخشی مشابه یا حتی بالاتری داشته باشند. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در روش های تدریس ریاضی، توانمندسازی معلمان در حوزه فناوری آموزشی و طراحی الگوهای ترکیبی آموزش حضوری–مجازی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تدریس ریاضی ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی