بررسی موانع اجرای ارزشیابی کیفی–توصیفی در مدارس

ارزشیابی کیفی–توصیفی به عنوان یکی از رویکردهای نوین سنجش یادگیری، با هدف کاهش فشارهای روانی ناشی از نمره محوری، تقویت یادگیری عمیق و توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان در نظام آموزشی ایران معرفی شد. با وجود تاکید اسناد بالادستی آموزش وپرورش بر ضرورت اجرای این نوع ارزشیابی، شواهد پژوهشی و تجربیات میدانی معلمان نشان می دهد که اجرای آن در مدارس با موانع متعدد و پیچیده ای روبه روست. هدف مقاله حاضر، مرور نظام مند پژوهش های فارسی انجام شده در زمینه موانع اجرای ارزشیابی کیفی–توصیفی در مدارس و تحلیل این موانع در سطوح فردی، آموزشی، سازمانی، فرهنگی و ساختاری است. یافته های این مطالعه نشان می دهد عواملی مانند ضعف آموزش معلمان، نگرش منفی والدین، حجم بالای کلاس ها، کمبود زمان، فشارهای نظام نمره محور، ضعف زیرساخت های اجرایی و عدم هماهنگی برنامه های درسی، از مهم ترین چالش های پیش روی اجرای موثر ارزشیابی کیفی–توصیفی هستند. در پایان، راهکارهایی مبتنی بر یافته های پژوهشی برای بهبود اجرای این رویکرد ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی–توصیفی ، موانع اجرایی ، نظام ارزشیابی ، آموزش وپرورش ، یادگیری دانش آموزان