نقش هوش مصنوعی در شناسایی استعدادها و تفاوت های فردی دانش آموزان

نظام های آموزشی نوین نیازمند رویکردهایی هستند که بتوانند به طور دقیق و مستمر، ظرفیت ها، استعدادهای بالقوه و تفاوت های بنیادین فردی هر دانش آموز را شناسایی کنند تا آموزش ها به سمت انفرادی سازی (Personalization) سوق یابند. در دهه های اخیر، ظهور و گسترش هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک فناوری تحول آفرین، فرصت های بی سابقه ای را در حوزه آموزش فراهم آورده است. این مقاله مروری، با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در شناسایی دقیق تر استعدادهای تحصیلی و درک عمیق تر تفاوت های فردی دانش آموزان (شامل تفاوت های شناختی، هیجانی و سبک های یادگیری) تدوین شده است. با مرور ادبیات علمی-پژوهشی فارسی، چارچوب مفهومی هوش مصنوعی در آموزش مورد واکاوی قرار گرفته و سپس تاثیر الگوریتم ها در تحلیل داده های یادگیری، سیستم های توصیه گر و آزمون های تطبیقی هوشمند تشریح شده است. در این پژوهش، مزایای عمده این فناوری از جمله افزایش دقت و کاهش سوگیری های انسانی در شناسایی مورد تاکید قرار گرفته و همزمان، چالش های اخلاقی، فرهنگی و امنیتی ناشی از استفاده از داده های بزرگ دانش آموزان مورد بحث قرار گرفته است. همچنین، تاکید شده است که نقش معلم نباید نادیده گرفته شود، بلکه هوش مصنوعی باید ابزاری توانمندساز برای او باشد. در نهایت، پیامدهای این تحولات برای نظام آموزش وپرورش ایران بررسی و جمع بندی تحلیلی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شناسایی استعداد ، تفاوت های فردی ، روان شناسی تربیتی ، یادگیری ماشینی ، آموزش شخصی سازی شده ، نظام آموزش وپرورش ایران.