تحلیل نقش آموزش و پرورش در توسعه اجتماعی با رویکردی میان رشته ای

این پژوهش با هدف تحلیل نقش و جایگاه آموزش و پرورش در فرآیند توسعه اجتماعی ایران از نگاهی میان رشته ای انجام شده است. توسعه اجتماعی به عنوان بستری برای ارتقای کیفیت زندگی، عدالت، انسجام و مشارکت شهروندان، وابستگی جدی به کارکردهای نظام آموزشی دارد. این مطالعه با اتخاذ رویکردی کیفی و روش تحلیل اسنادی-تحلیلی، به بررسی دیدگاه های تخصصی چهار حوزه مرتبط شامل: آموزش عمومی (تجربه زیسته معلمی)، جمعیت شناسی (تحلیل ساختار و نیازهای نیروی انسانی)، علوم سیاسی (نقش آموزش در شکل دهی به شهروندی و حکمرانی) و ریاضیات محض (الگوسازی و تفکر منطقی به عنوان زیرساخت توسعه) می پردازد. یافته ها نشان می دهد که آموزش و پرورش از منظر این تخصص ها نه تنها یک نهاد دانش افزا، بلکه یک نهاد «سازنده سرمایه انسانی»، «تنظیم کننده ساختار جمعیتی»، «تولیدکننده سواد سیاسی» و «پرورش دهنده تفکر نظام مند» است. چالش اصلی شناسایی شده، «گسست بین برنامه های آموزشی و نیازهای واقعی و آتی توسعه اجتماعی» و «ضعف در رویکرد کل نگر و میان رشته ای در سیاست گذاری آموزشی» است. نتیجه گیری پژوهش بر این تاکید دارد که بهره گیری از ظرفیت های مکمل این حوزه های معرفتی، می تواند به طراحی الگویی یکپارچه و پویا برای همسوسازی اهداف آموزش و پرورش با الزامات توسعه اجتماعی در ابعاد فرهنگی، اقتصادی و سیاسی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، توسعه اجتماعی ، سرمایه انسانی ، شهروندی ، تحلیل میان رشته ای ، سیاست گذاری آموزشی.