تربیت مهارت های حل مسئله اخلاقی از طریق شبیه سازی و نقش آفرینی

تربیت مهارت های حل مسئله اخلاقی از اهداف اساسی نظام های آموزشی در جوامع معاصر به شمار می آید، زیرا دانش آموزان در زندگی فردی و اجتماعی خود با موقعیت هایی مواجه می شوند که نیازمند تصمیم گیری آگاهانه و اخلاق محور است. روش های سنتی آموزش اخلاق، که عمدتا بر انتقال مفاهیم نظری و نصیحت محور استوارند، کمتر توانسته اند فراگیران را برای مواجهه عملی با چالش های اخلاقی آماده سازند. در این میان، رویکردهای فعال یاددهی–یادگیری، به ویژه شبیه سازی و نقش آفرینی، به عنوان راهبردهایی اثربخش مورد توجه پژوهشگران تربیتی قرار گرفته اند. این مقاله با رویکردی توصیفی–تحلیلی به بررسی نقش شبیه سازی و نقش آفرینی در پرورش مهارت های حل مسئله اخلاقی فراگیران می پردازد. شبیه سازی با بازآفرینی موقعیت های واقعی یا شبه واقعی، فرصت تجربه و تحلیل پیامدهای تصمیم های اخلاقی را برای یادگیرندگان فراهم می کند و نقش آفرینی با قرار دادن افراد در نقش های مختلف اجتماعی، زمینه درک دیدگاه های متفاوت و تقویت همدلی را به وجود می آورد. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که استفاده از این روش ها موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت تفکر انتقادی، ارتقای قضاوت اخلاقی و کاهش فاصله میان دانش اخلاقی و عمل اخلاقی می شود. در نهایت، یافته ها حاکی از آن است که تلفیق شبیه سازی و نقش آفرینی در برنامه های درسی می تواند نقش موثری در تربیت شهروندانی مسئول، اخلاق مدار و توانمند در حل مسائل اخلاقی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

تربیت اخلاقی ، حل مسئله اخلاقی ، شبیه سازی ، نقش آفرینی ، یادگیری فعال