تحلیل نقش خودآگاهی معلمان در بهبود کیفیت تعاملات آموزشی و یادگیری دانش آموزان

خودآگاهی معلمان به عنوان یکی از مولفه های اساسی در بهبود کیفیت فرآیندهای آموزشی و ارتقای یادگیری دانش آموزان شناخته می شود. معلمان خودآگاه با شناخت بهتر توانمندی ها، محدودیت ها، احساسات و الگوهای رفتاری خود، قادرند تعاملات موثرتر و سازنده تری با دانش آموزان برقرار کنند. این خودآگاهی نه تنها باعث تقویت مهارت های ارتباطی و مدیریت کلاس می شود، بلکه زمینه ساز ایجاد محیط یادگیری مثبت، انگیزشی و مشارکتی نیز است. پژوهش های اخیر نشان داده اند که معلمان دارای خودآگاهی بالا قادر به شناسایی نیازهای فردی دانش آموزان و ارائه بازخوردهای هدفمندتر هستند، که این امر موجب بهبود کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت و ارتقای موفقیت تحصیلی دانش آموزان می شود. علاوه بر این، خودآگاهی معلمان با ارتقای مهارت های انعکاس فکری و تنظیم هیجانی، امکان مدیریت بهتر چالش ها و موقعیت های پیچیده کلاس درس را فراهم می آورد. مطالعه حاضر با استفاده از روش های کمی و کیفی، نقش خودآگاهی معلمان را در بهبود تعاملات آموزشی و یادگیری دانش آموزان مورد تحلیل قرار می دهد و به بررسی ارتباط میان خودآگاهی، سبک های تدریس، کیفیت ارتباطات معلم-دانش آموز و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. نتایج نشان می دهد که افزایش سطح خودآگاهی معلمان به شکل معناداری موجب ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی و بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان می شود و اهمیت آموزش مهارت های خودآگاهی و انعکاس حرفه ای برای معلمان را بیش از پیش برجسته می سازد. این یافته ها می توانند راهنمای برنامه های توسعه حرفه ای معلمان و سیاست گذاری های آموزشی موثر در مدارس باشند.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی معلمان ، کیفیت تعاملات آموزشی ، یادگیری دانش آموزان ، مدیریت کلاس ، بازخورد آموزشی ، انعکاس حرفه ای ، مهارت های ارتباطی ، تنظیم هیجانی ، محیط یادگیری مشارکتی ، توسعه حرفه ای معلمان