تاثیر ذهن بر رشد و بازخورد آن در موفقیت تحصیلی دانش آموزان

اثر گذاری رشد به عنوان باور اساسی که توانایی های ذهنی می توانند از طریق تلاش، استراتژی های موثر و بازخورد سازنده ارتقا یابند، در پژوهش های روان شناختی به عنوان یک پیش بین مهم برای موفقیت تحصیلی شناخته شده است. این مقاله با بهره گیری از مرور نظام مند ادبیات فارسی، تحلیل محتوا و مصاحبه های میدانی با معلمان، والدین و دانش آموزان در دو شهر بزرگ، رابطه ی بین نگرش رشد و دستاوردهای تحصیلی را به صورت جامع مورد بررسی قرار می دهد. نتایج نشان می دهد که نگرش رشد نه تنها به صورت مستقیم با نمرات و ارزیابی های مدرسه ای ارتباط مثبت دارد، بلکه از طریق سازه های میانی خودکارآمدی، مهارت های متاکوغنی و عوامل محیطی (حمایت معلم، فرهنگ مدرسه ای مثبت و مشارکت فعال والدین) به عنوان واسطه یا تقویت کننده عمل می کند. همچنین موانعی همچون مقاومت فرهنگی نسبت به تغییر باورهای ثابت، کمبود منابع برای توانمندسازی معلمان و دشواری ارزیابی دقیق نگرش رشد شناسایی شد. بر پایه ی این شواهد، پیشنهاد می شود که سازمان آموزش و پرورش برنامه های جامع توانمندسازی معلم بر پایه ی نگرش رشد، کارگاه های مشترک برای والدین و سامانه های ارزیابی مستمر که پیشرفت ذهنیتی را نیز ثبت می کنند، تدوین نماید. این گام ها می توانند محیطی فراهم سازند که در آن هر شکست به عنوان فرصتی برای یادگیری تلقی شود و دانش آموزان با انگیزه ی مستمر برای رشد و پیشرفت در مسیر تحصیلی خود گام بردارند.

کلیدواژه ها:

رشد ، موفقیت تحصیلی ، خودکارآمدی ، مهارت های متاکوغنی ، حمایت مدرسه ای ، فرهنگ یادگیری