تاثیر فناوری آموزشی بر رشد شناختی و روانی کودکان

فناوری آموزشی در دهه های اخیر به یکی از مهم ترین ابزارهای یادگیری و توسعه مهارت های شناختی کودکان تبدیل شده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیرات فناوری های آموزشی بر رشد شناختی و روانی کودکان دوره پیش دبستانی و دبستان انجام شده است. در دنیای امروز که فناوری های دیجیتال به بخش جدایی ناپذیر زندگی روزمره تبدیل شده اند، شناخت تاثیرات این ابزارها بر رشد کودکان اهمیت ویژه ای یافته است. فناوری های آموزشی شامل نرم افزارهای آموزشی، بازی های دیجیتال، تبلت ها، رایانه ها و تخته های هوشمند می شوند که می توانند در محیط های یادگیری رسمی و غیررسمی مورد استفاده قرار گیرند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده متعادل و هدفمند از فناوری های آموزشی می تواند تاثیرات مثبتی بر توسعه مهارت های شناختی نظیر حافظه کاری، توجه، حل مسئله، خلاقیت و تفکر انتقادی داشته باشد. همچنین این فناوری ها می توانند در تقویت مهارت های اجتماعی-عاطفی، خودتنظیمی و انگیزش یادگیری نقش موثری ایفا کنند. با این حال، استفاده بی رویه و نابجا از این ابزارها می تواند منجر به آسیب های روانی و شناختی نظیر کاهش توجه، اعتیاد دیجیتال، کاهش تعاملات اجتماعی چهره به چهره و مشکلات خواب شود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که نقش والدین، معلمان و طراحان محتوای آموزشی در انتخاب، نظارت و هدایت استفاده از فناوری های آموزشی بسیار حیاتی است. کودکانی که در معرض فناوری های آموزشی کیفی و تعاملی قرار می گیرند، در مقایسه با کودکانی که از این ابزارها به شکل سرگرمی صرف استفاده می کنند، پیشرفت شناختی بیشتری نشان می دهند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مرور مطالعات پیشین، به بررسی جامع ابعاد مختلف تاثیر فناوری آموزشی پرداخته و راهکارهای عملی برای بهینه سازی استفاده از این فناوری ها ارائه می دهد. در نهایت، یافته های این تحقیق می تواند برای سیاست گذاران آموزشی، والدین، معلمان و توسعه دهندگان نرم افزارهای آموزشی مفید واقع شود و زمینه ساز بهبود کیفیت آموزش و پرورش کودکان در عصر دیجیتال گردد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، رشد شناختی ، رشد روانی ، کودکان ، یادگیری دیجیتال ، مهارت های شناختی ، توسعه کودک