نقش همکاری والدین در تکالیف مدرسه و موفقیت تحصیلی فرزندان

مشارکت والدین در فرآیند آموزشی فرزندان، به ویژه در زمینه تکالیف مدرسه، یکی از حیاتی ترین مولفه های تاثیرگذار بر موفقیت تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی ابعاد مختلف تعامل خانواده و مدرسه و تاثیر مستقیم نوع حمایت والدین بر انگیزش درونی، خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. نتایج حاصل از واکاوی مبانی نظری نشان می دهد که حضور فعال و آگاهانه والدین، صرفا به کمک در انجام تکالیف محدود نمی شود، بلکه بستری برای ایجاد عادت های مطالعه موثر، مسئولیت پذیری و نگرش مثبت نسبت به یادگیری فراهم می آورد. در این مقاله، رابطه میان سبک های فرزندپروری و میزان درگیری والدین در امور درسی فرزندان مورد تحلیل قرار گرفته است. بررسی ها بیانگر آن است که حمایت عاطفی و ساختاریافته والدین، نقش پیش بینانه ای در کاهش اضطراب امتحان و افزایش تمرکز دانش آموزان ایفا می کند. همچنین، تاکید بر اهمیت تفکیک میان «کنترل گری» و «حمایت گری» توسط والدین از مباحث کلیدی این پژوهش است؛ چرا که رویکرد کنترل گرانه می تواند به استقلال زودرس دانش آموز آسیب زده و در مقابل، حمایت راهبردی منجر به توانمندسازی فردی می شود. در نهایت، این مطالعه استدلال می کند که همکاری موثر والدین و مدرسه نیازمند یک پویایی متقابل و مبتنی بر درک متقابل اهداف آموزشی است. شناسایی موانع فرهنگی و اجتماعی موجود در مسیر مشارکت والدین و ارائه راهکارهای عملیاتی برای تقویت این پیوند، می تواند بستری برای ارتقای سطح کیفی آموزش و پرورش فراهم آورد. این پژوهش با تمرکز بر ادبیات نظری و تحلیل مفاهیم کلیدی، چشم اندازی جامع از نقش خانواده به عنوان شریک اصلی آموزش ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، تکالیف مدرسه ، موفقیت تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی