آینده پژوهی مدرسه در عصر هوش مصنوعی: سناریونگاری تحول نقش معلم و دانش آموز

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 17

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS04_12877

تاریخ نمایه سازی: 18 بهمن 1404

چکیده مقاله:

این پژوهش به بررسی ژرفانگر و نظام مند آینده احتمالی نهاد مدرسه تحت تاثیر شتاب فزاینده هوش مصنوعی می پردازد، با تمرکز ویژه بر تحول بنیادین نقش های سنتی معلم و دانش آموز. با عبور از گفتمان های ساده انگارانه که یا هوش مصنوعی را به عنوان «جانشین نهایی معلم» تصویر می کنند یا آن را به عنوان ابزاری کم اهمیت در حاشیه می نگرند، این مقاله با اتخاذ رویکرد آینده پژوهی و روش سناریونگاری، به ترسیم چشماندازهای متکامل و محتمل برای دهه های پیش رو اقدام می کند. استدلال مرکزی مقاله بر این مبنا استوار است که هوش مصنوعی، نه صرفا یک فناوری جدید، بلکه یک «عامل تحول پارادایمی» است که ماهیت «دانش»، «یادگیری»، «تدریس» و «فضای آموزشی» را بازتعریف خواهد کرد. در این چارچوب، نقش معلم از «منبع انحصاری دانش و انتقال دهنده اطلاعات» به سمت نقش های پیچیده تر و حیاتی تری مانند «طراح تجربه یادگیری شخصی شده»، «مربی هوش هیجانی و اخلاقی»، «تسهیل گر همکاری انسان-ماشین»، و «مفسر و بسط دهنده خروجی های الگوریتمی» تحول خواهد یافت. به موازات این، دانش آموز از «مصرف کننده منفعل برنامه درسی ثابت» به «کارآفرین یادگیری خودراهبر»، «همکار خلاق با سیستم های هوشمند» و «شهروند دیجیتالی مسئول در عصر الگوریتم ها» تبدیل می شود. این مقاله چهار سناریوی محتمل—از ادغام تدریجی تا تحول رادیکال—را بر اساس دو محور «میزان پذیرش فناوری» و «تمرکز بر ارزش های انسانی» تحلیل می کند. چالش های پیش رو، شکاف عمیق دیجیتالی-شناختی، مسائل اخلاقی مربوط به حریم خصوصی و سوگیری الگوریتمی، مقاومت در برابر تغییر، و بحران بازتعریف هویت حرفه ای معلمان را در بر می گیرد. راهکارهای ارائه شده بر لزوم سرمایه گذاری بلندمدت بر «سواد AI» برای همه ذی نفعان، طراحی چارچوب های اخلاقی، و بازمهندسی برنامه درسی حول محور مهارت های منحصربه فرد انسانی تاکید دارند. نتیجه گیری حاکی از آن است که آینده مطلوب در «یادگیری هم افزا» نهفته است؛ پارادایمی که در آن هوش بشری و مصنوعی نه در رقابت، بلکه در همکاری برای حل مسائل پیچیده و پرورش عمیق ترین ظرفیت های انسانی تعامل می کنند.

نویسندگان

هاتف رضانژاد

لیسانس آموزش زبان انگلیسی دانشگاه آزاد اصلاندوز