تفکر طراحی برای خلق تدریس خلاقانه: نوآوری و برنامه ریزی در آموزش معاصر

در دهه های اخیر، تحولات شتابان اجتماعی، فناورانه و فرهنگی، نظام های آموزشی را با چالش های پیچیده ای مواجه ساخته است که پاسخ گویی به آن ها مستلزم بازاندیشی در شیوه های تدریس و برنامه ریزی آموزشی است. یکی از رویکردهای نوین که در سال های اخیر توجه پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی را به خود جلب کرده، تفکر طراحی است؛ رویکردی انسان محور، مسئله مدار و خلاق که ریشه در حوزه طراحی دارد و به تدریج وارد عرصه آموزش شده است. هدف مقاله مروری حاضر، تبیین مبانی نظری تفکر طراحی و بررسی نقش آن در خلق تدریس خلاقانه و نوآورانه در آموزش معاصر است. در این پژوهش، با مرور نظام مند منابع علمی داخلی و خارجی، مراحل تفکر طراحی شامل همدلی، تعریف مسئله، ایده پردازی، نمونه سازی و آزمون، و کارکردهای آن در طراحی تجارب یادگیری، برنامه ریزی درسی و حل مسائل آموزشی تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری تفکر طراحی در فرایند تدریس، موجب افزایش خلاقیت معلمان، مشارکت فعال فراگیران، انعطاف پذیری برنامه های آموزشی و انطباق بهتر آموزش با نیازها و تفاوت های فردی دانش آموزان می شود. همچنین این رویکرد با تاکید بر یادگیری تجربی، همکاری و بازخورد مستمر، زمینه شکل گیری محیط های یادگیری پویا و معنادار را فراهم می آورد. در مجموع، نتایج این مطالعه حاکی از آن است که تفکر طراحی می تواند به عنوان چارچوبی موثر برای نوآوری در تدریس و ارتقای کیفیت برنامه ریزی آموزشی در نظام های آموزشی معاصر مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تفکر طراحی ، تدریس خلاقانه ، نوآوری آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، آموزش معاصر