رابطه بین انگیزه پیشرفت و اهمال کاری تحصیلی در دانش آموزان

انگیزه پیشرفت به عنوان یکی از سازه های کلیدی در روان شناسی تربیتی و شخصیت، نقشی تعیین کننده در جهت گیری رفتارها، تلاش ها و پایداری افراد در برابر موانع ایفا می کند. این سازه که ریشه در نظریات شخصیت و انگیزش دارد، میل درونی فرد برای غلبه بر چالش ها، رسیدن به استانداردهای بالا و کسب موفقیت در وظایف تحصیلی را توصیف می کند. در مقابل، اهمال کاری تحصیلی به عنوان یک الگوی رفتاری ناسازگارانه، به تعویق انداختن عمدی وظایف تحصیلی علی رغم آگاهی از پیامدهای منفی آن تعریف می شود. درک رابطه پویا و پیچیده میان این دو متغیر، برای تبیین مکانیسم های تنظیم هیجانی و شناختی دانش آموزان در محیط های آموزشی اهمیت حیاتی دارد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و نظری، به واکاوی ماهیت رابطه میان انگیزه پیشرفت و اهمال کاری تحصیلی می پردازد و تلاش می کند با تکیه بر ادبیات نظری، نشان دهد که چگونه سطوح پایین انگیزه پیشرفت می تواند زمینه ساز بروز رفتارهای اهمال کاری شود. بررسی ابعاد مختلف انگیزشی، از جمله ترس از شکست، کمال گرایی منفی و باورهای هوشیاری، نشان می دهد که دانش آموزان دارای انگیزه پیشرفت پایین، برای فرار از قضاوت های منفی و حفظ عزت نفس ظاهری، به استراتژی دوری گزینی از وظایف روی می آورند که در قالب اهمال کاری بروز می یابد. در نهایت، نتایج این تحلیل نظری حاکی از آن است که تقویت انگیزه پیشرفت و اصلاح باورهای انگیزشی دانش آموزان، می تواند به عنوان یک مداخله روان شناختی موثر در کاهش اهمال کاری تحصیلی عمل کند. شناسایی مسیرهای علی میان این دو سازه می تواند به مربیان و مشاوران مدرسه کمک کند تا برنامه های آموزشی و تربیتی را با تمرکز بر ارتقای انگیزه درونی و تنظیم هیجان طراحی نمایند و بدین ترتیب، عملکرد تحصیلی و بهداشت روان دانش آموزان را ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

انگیزه پیشرفت ، اهمال کاری تحصیلی ، تنظیم هیجان ، عملکرد تحصیلی