طراحی محیط های یادگیری ترکیبی پساکرونا: درس هایی برای نظام های آموزشی

این پژوهش به تحلیل ژرفانگر تجربیات جهانی دوره همه گیری کووید-۱۹ و استخراج درس های بنیادین برای طراحی محیط های یادگیری ترکیبی در دوره پساکرونا می پردازد. همه گیری، به مثابه یک شوک بزرگ سیستماتیک، نظام های آموزشی جهانی را وادار به مهاجرت اجباری و شتابزده به سمت مدل های آموزش از راه دور و ترکیبی نمود، تجربه ای که اگرچه با چالش های فنی، عاطفی و عدالتی فراوان همراه بود، اما به طور بی سابقه ای مرزهای امکان پذیری و تاب آوری آموزش را جابجا کرد و فرصتی تاریخی برای بازاندیشی در معماری، زمان بندی، روش شناسی و فلسفه یادگیری فراهم آورد. این مقاله با رویکردی تحلیلی-ترکیبی و با تکیه بر مجموعه ای گسترده از گزارش های پژوهشی، تجربیات عملی و چارچوب های نظری بین المللی، استدلال می کند که بازگشت ساده به وضعیت پیشین، نه ممکن است و نه مطلوب. بلکه، دوره پساکرونا باید دوران "تثبیت آگاهانه و طراحی عمدی" یک پارادایم ترکیبی جدید باشد که بهترین عناصر تجارب حضوری و دیجیتال را در هم می آمیزد. یافته های این تحقیق نشان می دهد که آینده مطلوب در گرو ایجاد محیط های یادگیری ترکیبی هوشمندانه ای است که بر پایه انعطاف پذیری ساختاری، عدالت دیجیتالی عمیق، پداگوژی های بازتعریف شده، ارزیابی های اصیل و تمرکز قاطع بر رفاه و ارتباطات انسانی استوار باشند. چالش های اصلی شامل خطر بازگشت به عادت های پیشین، شکاف فزاینده یادگیری، خستگی دیجیتالی و نبود زیرساخت های نرم (شایستگی حرفه ای) و سخت است. این مقاله با ارائه راهکارهایی در سطوح کلان (سیاست گذاری)، میانی (مدیریت مدرسه) و خرد (طراحی کلاس درس)، مسیری را برای تحول از "آموزش ترکیبی اضطراری" به "یادگیری ترکیبی تعمدی" ترسیم می کند. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که بزرگ ترین درس کرونا برای آموزش، لزوم ساخت نظام هایی است که نه تنها در برابر بحران های آینده مقاوم تر باشند، بلکه در شرایط عادی نیز بتوانند به تنوع نیازهای یادگیرندگان، با کیفیتی بالاتر و انسانی تر پاسخ گویند.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری ترکیبی ، آموزش پساکرونا ، انعطاف پذیری آموزشی ، عدالت دیجیتالی ، پداگوژی ترکیبی ، یادگیری ترکیبی تعمدی ، شکاف یادگیری دیجیتالی ، رفاه دانش آموزی ، طراحی یادگیری همه شمول.