بررسی اثر آموزش مبتنی بر استعداد و علاقه در یادگیری ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی اثر آموزش مبتنی بر استعداد و علاقه بر یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. جامعه آماری تحقیق شامل تمامی دانش آموزان پایه های سوم تا پنجم مدارس ابتدایی ناحیه یک کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آنها با نمونه گیری خوشه ای و تصادفی ۱۲۰ دانش آموز به دو گروه آزمایش و کنترل انتخاب شدند. گروه آزمایش تحت برنامه آموزشی مبتنی بر استعداد و علاقه قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش سنتی دریافت کرد. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه انگیزش یادگیری، آزمون عملکرد تحصیلی و مشاهده رفتاری در کلاس بود. داده ها با استفاده از آزمون های آماری t مستقل و تحلیل واریانس (ANOVA) مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که آموزش مبتنی بر استعداد و علاقه موجب افزایش معنادار انگیزش، عملکرد تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان شد. این نتایج حاکی از اهمیت توجه به تفاوت های فردی و علایق دانش آموزان در طراحی برنامه های آموزشی است و نشان می دهد که آموزش فردی سازی شده می تواند کیفیت یادگیری و مهارت های اجتماعی و خلاقیت دانش آموزان را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر استعداد ، آموزش مبتنی بر علاقه ، یادگیری ابتدایی ، انگیزش یادگیری ، عملکرد تحصیلی