بازاندیشی در شیوه های تدریس: از انتقال دانش تا پرورش توان حل مسئله در یادگیرندگان

در نظام های آموزشی معاصر، تمرکز صرف بر انتقال محتوا دیگر پاسخ گوی نیازهای شناختی و مهارتی یادگیرندگان نیست و توجه به مهارت های بنیادینی چون حل مسئله، به ضرورتی انکارناپذیر تبدیل شده است. حل مسئله به عنوان توانایی مواجهه آگاهانه با موقعیت های پیچیده، تحلیل شرایط، انتخاب راه حل های مناسب و ارزیابی پیامدها، نقشی اساسی در یادگیری عمیق و پایدار ایفا می کند. در این میان، شیوه های تدریس معلمان به عنوان یکی از موثرترین مولفه های آموزشی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری یا تضعیف این مهارت دارند. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی، به تبیین نقش مدل های متنوع تدریس در بهبود مهارت های حل مسئله می پردازد و نشان می دهد که حرکت از روش های سنتی و حافظه محور به سمت الگوهای فعال، تعاملی و مسئله محور چگونه می تواند کیفیت یادگیری را متحول سازد. تمرکز اصلی مقاله بر این ایده است که مدل های تدریس نه تنها ابزار انتقال محتوا، بلکه چارچوب هایی برای سازمان دهی تفکر دانش آموزان هستند. نتایج تحلیل های نظری و تجربی بیانگر آن است که انتخاب آگاهانه و هدفمند مدل های تدریس، زمینه ساز پرورش تفکر تحلیلی، تصمیم گیری آگاهانه و توان حل مسئله در یادگیرندگان است. این مقاله تلاش می کند با ارائه نگاهی نو به نقش تدریس، به غنای ادبیات آموزش و راهنمایی عملی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی کمک کند.واژگان کلیدیشیوه های تدریس، حل مسئله، یادگیری اثربخش