از تدریس ایستا تا یادگیری اندیشمندانه: نقش الگوهای آموزشی معلمان ابتدایی در شکل دهی توان حل مسئله

آموزش در دنیای امروز با چالشی بنیادین روبه روست و آن ناتوانی رویکردهای سنتی در پاسخ گویی به نیازهای پیچیده شناختی یادگیرندگان است. در چنین شرایطی، مهارت حل مسئله به عنوان یکی از مهم ترین شایستگی های یادگیری، جایگاهی محوری در اهداف آموزشی یافته است. حل مسئله تنها به معنای یافتن پاسخ صحیح نیست، بلکه فرایندی ذهنی است که شامل درک موقعیت، تحلیل مولفه ها، تولید راه حل های متنوع و ارزیابی پیامدهای آن ها می شود. در این میان، الگوهای تدریس معلمان نقشی تعیین کننده در فعال سازی یا محدودسازی این فرایند ایفا می کنند. مقاله حاضر با نگاهی تحلیلی به این موضوع می پردازد که چگونه نوع تدریس می تواند مسیر یادگیری را از حفظ مطالب به سمت پرورش تفکر مسئله محور سوق دهد. تمرکز مقاله بر این فرض اساسی است که تدریس، صرفا یک فعالیت فنی برای انتقال دانش نیست، بلکه کنشی تربیتی است که ساختار ذهنی یادگیرنده را شکل می دهد. بر این اساس، استفاده از الگوهای تدریس فعال، تعاملی و انعطاف پذیر می تواند بستر مناسبی برای رشد توان حل مسئله فراهم آورد و یادگیری را به تجربه ای عمیق، معنادار و پایدار تبدیل کند. این مقاله می کوشد با بازخوانی نقش تدریس، افق تازه ای برای فهم رابطه میان آموزش و پرورش مهارت های شناختی ارائه دهد.واژگان کلیدیالگوهای تدریس، تفکر مسئله محور، یادگیری معنادار