نقش اقدام پژوهی در ارتقای کیفیت تدریس و حل مسائل آموزشی

هدف: پژوهش حاضر با هدف تحلیل و تبیین نقش محوری و مکانیسم های تاثیرگذار اقدام پژوهی (Action Research) در ارتقای کیفیت عمل تدریس معلمان و ارائه راه حل های پایدار برای چالش ها و مسائل عینی آموزشی (مانند افت تحصیلی، انگیزه و نظم کلاسی) انجام شده است.روش شناسی: این مطالعه از نوع تحلیلی-نظری بوده و بر مبنای تحلیل عمیق مبانی فلسفی و نظری اقدام پژوهی، به ویژه نظریه عمل گرایی دیویی، مدل چرخه ای کورت لوین (Plan-Act-Observe-Reflect) و مفهوم معلم تامل گرای دونالد شون، به استنتاج یافته ها پرداخته است.یافته ها: نتایج تحلیل نشان می دهند که اقدام پژوهی، فراتر از یک ابزار اصلاحی، یک چارچوب توسعه حرفه ای است که سه نقش کلیدی ایفا می کند: ۱. توسعه فردی معلم: با نهادینه ساختن تامل حین عمل، معلم را به یک پژوهشگر خودکارآمد و کنشگر تبدیل می کند. ۲. حل مسئله: با تمرکز بر بافتار بومی کلاس درس، راه حل های زمینه محور و قابل اجرا برای مسائل عینی فراهم می آورد. ۳. ارتقای کیفیت تدریس: عمل تدریس را به یک فعالیت مبتنی بر شواهد عینی تبدیل کرده و فرهنگ پرسشگری و همکاری را تقویت می کند.نتیجه گیری: نتیجه نهایی تاکید می کند که اقدام پژوهی، حیاتی ترین سازوکار برای پیوند نظام مند میان پژوهش و عمل است. برای تضمین کیفیت مستمر و پایداری اصلاحات آموزشی، ضروری است که معلم به عنوان پژوهشگر خط مقدم مورد حمایت قرار گیرد تا تحولات از قلب کلاس درس و بر اساس شواهد تولیدشده توسط خود او نشات بگیرند.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، کیفیت تدریس ، معلم تامل گر ، حل مسائل آموزشی ، توسعه حرفه ای ، عمل مبتنی بر شواهد.