آموزش ابتدایی در مدارس عشایری از منظر توسعه پایدار

آموزش ابتدایی عشایری به عنوان یکی از زیرمجموعه های حیاتی نظام آموزشی کشور، همواره با چالش های ساختاری و محیطی منحصر به فردی روبرو بوده است. این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل جایگاه آموزش ابتدایی عشایری در چارچوب اصول توسعه پایدار (اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و زیست محیطی) انجام شده است. روش تحقیق مورد استفاده در این مقاله، ترکیبی از روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات علمی است. نتایج نشان می دهد که علیرغم تلاش های صورت گرفته، آموزش عشایری به دلیل ماهیت سیار جامعه هدف، کمبود زیرساخت های متناسب، و عدم انطباق کامل محتوای آموزشی با فرهنگ و سبک زندگی کوچ نشینی، هنوز فاصله قابل توجهی با اهداف توسعه پایدار، به ویژه در حوزه عدالت آموزشی و پایداری فرهنگی، دارد. چالش های اصلی شامل افت تحصیلی، نرخ بالای ترک تحصیل، مشکلات معیشتی معلمان و دانش آموزان، و عدم تلفیق موثر ملاحظات زیست محیطی در برنامه درسی است. این مقاله با ارائه راهکارهای اجرایی و سیاستی متمرکز بر انعطاف پذیری برنامه های آموزشی، تقویت آموزش های مبتنی بر فناوری (در صورت امکان)، و تدوین استانداردهای پایداری مختص جوامع عشایری، سعی در ارائه مدل هایی برای بهبود کیفیت و تضمین پایداری این نوع آموزش دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی عشایری ، توسعه پایدار ، عدالت آموزشی ، آموزش سیار ، پایداری فرهنگی.