طبیعت گردی توحیدی؛ واکاوی شیوه های تقویت ایمان از مسیر تدریس ساحت های علوم تجربی

این پژوهش با هدف بررسی نقش طبیعت گردی توحیدی در تقویت ایمان دانش آموزان از طریق تدریس علوم تجربی انجام شده است. روش پژوهش کیفی و از نوع توصیفی–تحلیلی است و داده ها از طریق مطالعه منابع مرتبط با تعلیم وتربیت اسلامی، آموزش علوم تجربی و آیات مرتبط با طبیعت گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از طبیعت در آموزش علوم، همراه با هدایت تربیتی معلم، می تواند زمینه توجه دانش آموزان به نظم، حکمت و خالقیت الهی را فراهم سازد و یادگیری علمی را با تامل ایمانی همراه کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که آموزش طبیعت محور، در صورت تناسب با ویژگی های سنی دانش آموزان و پرهیز از رویکرد تحمیلی، نقش موثری در ایجاد پیوند میان علم و ایمان در دوره ابتدایی و متوسطه دارد. بر این اساس، استفاده آگاهانه از ظرفیت های تربیتی طبیعت می تواند به غنای آموزش علوم تجربی و تقویت باورهای دینی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

طبیعت گردی توحیدی ، آموزش علوم تجربی ، تقویت ایمان ، تعلیم وتربیت اسلامی ، دوره ابتدایی و متوسطه