نگاهی به ابعاد فلسفی وتربیت در دین وآموزش وپرورش

تربیت به عنوان یکی از بنیادی ترین مفاهیم در حوزه اندیشه انسانی، همواره در پیوندی عمیق با مبانی فلسفی و آموزه های دینی شکل گرفته و نظام های آموزش وپرورش را متاثر ساخته است. مقاله حاضر با تمرکز بر ابعاد فلسفی تربیت در دین و آموزش وپرورش، درصدد تبیین جایگاه تربیت دینی در چارچوبی عقلانی و معناگراست و می کوشد نسبت میان فلسفه تربیت، دین و کارکردهای آموزشی را واکاوی کند. هدف اصلی پژوهش، شناسایی مبانی هستی شناختی، معرفت شناختی و ارزش شناختی تربیت دینی و بررسی تاثیر این مبانی بر اهداف، محتوا و روش های تربیتی در نظام آموزش وپرورش است. روش تحقیق به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور مقالات معتبر انجام شده و داده ها از طریق تحلیل مفهومی متون فلسفی، دینی و تربیتی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تربیت دینی، برخلاف رویکردهای صرفا مهارت محور، بر پرورش همه جانبه انسان و تحقق ابعاد عقلانی، اخلاقی و معنوی او تاکید دارد و فلسفه تربیت می تواند با فراهم سازی چارچوبی تحلیلی، زمینه فهم عقلانی و نظام مند این نوع تربیت را تقویت کند. نتایج حاکی از آن است که همگرایی میان فلسفه و دین در عرصه تربیت، ظرفیت بالایی برای پاسخ گویی به چالش های تربیتی معاصر داشته و می تواند به بازتعریف اهداف آموزش وپرورش در جهت رشد متوازن فرد و جامعه منجر شود.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، فلسفه تربیت ، آموزش وپرورش ، انسان شناسی تربیتی ، ارزش های اخلاقی