نقش آموزه های دینی در تقویت روحیه تعاون و همدلی

تعاون و همدلی به عنوان دو مولفه اساسی سرمایه اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در انسجام، پایداری و سلامت جوامع انسانی ایفا می کنند. آموزه های دینی، به ویژه در ادیان الهی، همواره بر ضرورت همیاری، نوع دوستی و مسئولیت پذیری اجتماعی تاکید داشته اند و این مفاهیم را به عنوان بخشی از سبک زندگی مومنانه معرفی کرده اند. هدف این مقاله مروری، بررسی و تحلیل نقش آموزه های دینی در تقویت روحیه تعاون و همدلی در جوامع انسانی بر اساس مطالعات نظری و پژوهش های تجربی است.روش پژوهش حاضر، مرور نظام مند و تحلیلی منابع علمی مرتبط با موضوع، شامل کتاب ها، مقالات علمی–پژوهشی و مطالعات بین رشته ای در حوزه های دین پژوهی، جامعه شناسی و روان شناسی اجتماعی است. یافته های مرور ادبیات نشان می دهد که آموزه های دینی از طریق سازوکارهایی همچون تقویت ارزش های اخلاقی، ایجاد هویت جمعی، افزایش اعتماد اجتماعی و نهادینه سازی رفتارهای نوع دوستانه، تاثیر معناداری بر گسترش تعاون و همدلی دارند (دورکیم، ۱۳۹۲؛ نراقی، ۱۳۹۶).نتایج این مقاله نشان می دهد که آموزش و ترویج هدفمند آموزه های دینی، به ویژه در نظام های آموزشی و فرهنگی، می تواند به تقویت روحیه همبستگی اجتماعی و کاهش فردگرایی افراطی منجر شود. این پژوهش بر ضرورت توجه بیشتر سیاست گذاران فرهنگی و آموزشی به ظرفیت های اجتماعی دین در ارتقای تعاملات انسانی تاکید دارد (مطهری، ۱۳۸۸؛ Putnam, ۲۰۰۰).

کلیدواژه ها:

آموزه های دینی ، تعاون ، همدلی ، سرمایه اجتماعی ، همبستگی اجتماعی ، اخلاق دینی