بررسی رفتار شالوده های منفرد واقع بر خاکریز رسی مسلح به ژئوگرید و ماسه

ظرفیت ­باربری شالوده های سطحی یکی از مهم ترین موارد تاثیرگذار در طراحی سازه های واقع بر آن­ ها می باشد. برای بهبود ظرفیت ­باربری شالوده های سطحی، می توان از روش مسلح سازی با بکار بردن ژئوگریدها درون خاک زیر شالوده استفاده نمود. در این تحقیق مزایای استفاده از یک لایه ماسه­ جایگزینی در شیروانی ­های رسی و همچنین قرار دادن لایه­ های ژئوگرید در داخل خاک ماسه ­ای جایگزین شده را بررسی می­کنیم. در این مقاله با استفاده از روش المان محدود PLAXIS اثر پارامترهای مختلف هندسی از جمله ضخامت لایه ماسه جایگزین شده، تعداد ژئوگریدها، فاصله بالاترین ژئوگرید تا کف زیر شالوده، فاصله بین ژئوگریدها و طول ژئوگریدها، را بررسی نموده­ ایم. با تعیین مقدار بهینه هر کدام از پارامترها می توان بهترین استفاده را از ژئوگرید به عنوان مسلح کننده کرد و ظرفیت­ باربری را تا جایی که امکان دارد افزایش داد. در نهایت جهت صحت­ سنجی نتایج عددی با نتایج آزمایشگاهی مقایسه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

ظرفیت باربری ، شیروانی ، ژئوگرید ، روش المان محدود ، PLAXIS