تاثیر توزیع تصادفی ناکاملی انحنای اولیه بر ظرفیت باربری شبکه های تخت دولایه فضاکار با بافتارهای مختلف

سازه های فضاکار به علت درجه نامعینی بالا، سختی قابل توجه و وزن کم در سال های اخیر جهت پوشش فضاهای بزرگ به شدت مورد توجه قرار گرفته اند. وجود انواع ناکاملی در این سازه ها چه در حین تولید مصالح یا هنگام اجراء، با توجه به تعداد زیاد اعضاء و گره ها اجتناب ناپذیر است. مطالعات انجام گرفته بر روی این سازه ها حساسیت رفتار آنها را به وجود انواع ناکاملی ها که در واقع ماهیتی تصادفی دارند نشان داده است. هدف اصلی این تحقیق بررسی اثر انحنای اولیه اعضاء بر ظرفیت باربری و قابلیت اعتماد شبکه دولایه تخت با بافتارهای متفاوت است. برای این کار دو نوع بافتار دوراهه و اریبی در دو حالت با و بدون چشمه و مجموعا هشت سازه مختلف ارزیابی شده اند. برای هر سازه ابتدا انحنای اولیه در اعضاء بصورت تصادفی با توزیع نرمال اختصاص یافته سپس تحلیل المان محدود غیرخطی بارافزون قائم توسط نرم افزار OpenSees انجام شده است. این فرایند برای هر سازه ۱۰۰۰ بار تکرار شده و  مجموعا ۸۰۰۰ تحلیل غیرخطی انجام شده است. نهایتا پارامترهای آماری و قابلیت اعتماد هر سازه بروش مونت کارلو ارزیابی شده اند. نتایج نشان می دهند که شبکه تخت دو لایه فضاکار با بافتار دولایه روی دولایه و بدون چشمه، عملکرد بهتری دارد و نه تنها میانگین ظرفیت باربری قائم و قابلیت اعتماد آن بیشتر است بلکه حساسیت آن نیز به انحنای اولیه اعضاء کمتر می باشد.

کلیدواژه ها:

شبکه دو لایه تخت فضاکار ، ناکاملی انحناء اولیه ، قابلیت اعتماد ، شبیه سازی مونت کارلو ، بافتارهای مختلف