ارزیابی نقش خصوصیات ژئومورفولوژی و زمین شناسی مهندسی در کاهش خطر سونامی سواحل جنوب شرق ایران، محدوده حدفاصل خلیج های گواتر تا پزم

منطقه ساحلی مکران در سال های اخیر گسترش اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی در قالب طرح های توسعه سواحل ایران یافته است. ولی شواهد زمین شناسی و لرزه ای حاکی از محتمل بودن خطر وقوع مجدد سونامی برای سواحل مکران در مجاورت دریای عمان می باشد که در صورت وقوع مجدد در منطقه، تلفات جانی و خسارات اقتصادی قابل توجهی را در منطقه رقم خواهد زد. بنابراین در این پژوهش در راستای حفاظت از سواحل، در ابتدا با شناسایی لندفرم ها و موقعیت آن ها، نقشه ژئومورفولوژی سواحل منطقه حدفاصل خلیج های گواتر تا پزم ترسیم شده و با مقایسه آن با نقشه های آب گرفتگی ناشی از سونامی، تاثیر لندفرم های منطقه بر جریان سونامی بررسی و لندفرم های ایمن و خطرناک شناسایی گردید. در ادامه با مطالعه خصوصیات مهندسی و مقاومتی سواحل سنگی منطقه، میزان پایداری سواحل سنگی و صخره ای مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاکی از آن است که لندفرم های خور، تالاب، پهنه های گلی و دشت های ساحلی پرخطرترین عوارض در برابر سونامی می باشند. سواحل سنگی خلیج گواتر با مقاومت فشاری تک محوری میانگین MPa ۹۷/۱ و چگالی متوسطgr/cm۳ ۶۸/۱ ناپایدارترین عوارض سنگی در برابر جریان مستقیم موج سونامی و پرتگاه های سنگی بریس نیز با مقاومت فشاری تک محوری میانگین MPa ۱ و چگالیgr/cm۳ ۶۱/۱، ناپایدارترین عوارض سنگی تحت تاثیر غیرمستقیم موج سونامی می باشند.

کلیدواژه ها:

سونامی ، سواحل چابهار ، مکران ، زمین شناسی مهندسی ، لندفرم