تاثیر اعتیاد به فضای مجازی بر کاهش توانایی حل مسئله و کارکردهای اجرایی مغز در دنیای واقعی

با نفوذ گسترده شبکه های اجتماعی در زیست جهان انسان معاصر، الگوهای پردازش اطلاعات و تعاملات شناختی دچار دگرگونی های اساسی شده اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر اعتیاد به فضای مجازی بر کاهش توانایی های حل مسئله در محیط های واقعی انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش این است که چگونه مکانیسم های پاداش دهی فوری و ساختار قطعه قطعه شده اطلاعات در فضای مجازی، منجر به تضعیف کارکردهای اجرایی مغز نظیر توجه متمرکز، حافظه کاری و تفکر انتقادی می شود. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و مرور سیستماتیک ادبیات موجود، نشان می دهد که استفاده وسواسی از فضای مجازی با تغییر در نوروپلاستیسیته مغز، ظرفیت فرد برای «تفکر عمیق» و «پایداری شناختی» را کاهش می دهد. یافته ها حاکی از آن است که اعتیاد به فضای مجازی از طریق ایجاد اختلال در چرخه دوپامین، کاهش تحمل ابهام و تضعیف مهارت های ارتباطی غیرکلامی، فرد را در مواجهه با مسائل پیچیده دنیای واقعی که نیازمند صبر، تحلیل چندوجهی و تعاملات رودررو هستند، ناتوان می سازد. در نهایت، راهکارهایی مبتنی بر بازسازی شناختی و مینیمالیسم دیجیتال برای احیای توانایی حل مسئله ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به فضای مجازی ، حل مسئله ، کارکردهای اجرایی ، توجه متمرکز ، تاب آوری شناختی ، تفکر انتقادی.