بررسی روش های نوین تدریس بر یادگیری معنا دار از دیدگاه روانشناسی تربیتی

یادگیری معنادار به عنوان یکی از اهداف اساسی نظام های آموزشی، فرایندی است که در آن فراگیران مفاهیم جدید را با دانش پیشین خود پیوند داده و آن ها را به صورت عمیق و پایدار در ساختار شناختی خویش سازمان دهی می کنند. در سال های اخیر، روش های نوین تدریس با تاکید بر نقش فعال یادگیرنده، تعامل اجتماعی و فرایندهای شناختی هیجانی، توجه پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی را به خود جلب کرده اند. این روش ها شامل یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر حل مسئله، تدریس اکتشافی، یادگیری مبتنی بر پروژه و استفاده از فناوری های آموزشی می باشند که هر یک با فعال سازی فرایندهای شناختی سطح بالا، افزایش انگیزش درونی و تقویت هیجان های تحصیلی مثبت، زمینه یادگیری عمیق را فراهم می کنند. بر اساس مبانی روان شناسی تربیتی، یادگیری معنادار زمانی تحقق می یابد که دانش آموزان در فرایند یادگیری نقش فعال داشته، فرصت تعامل، تفکر و بازاندیشی برای آنان فراهم شود. روش های نوین تدریس، در مقایسه با روش های سنتی، موجب بهبود درک مفهومی، افزایش خودتنظیمی یادگیری، تقویت هوش هیجانی و پایداری یادگیری می شوند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که به کارگیری آگاهانه روش های نوین تدریس، با در نظر گرفتن اصول روان شناسی تربیتی، نقش موثری در تحقق یادگیری معنادار و ارتقای کیفیت آموزشی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار ، روش های نوین تدریس ، روان شناسی تربیتی ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی