یادگیری عمیق در برابر یادگیری سطحی: تاثیرات روان شناختی بر یادگیری و توسعه مهارت های دانش آموزان در نظام آموزش و پرورش

یادگیری عمیق و یادگیری سطحی دو رویکرد متفاوت در فرایند آموزش هستند که هر یک پیامدهای روان شناختی متمایزی برای دانش آموزان در نظام آموزشی به همراه دارند. یادگیری عمیق با تاکید بر درک مفهومی، معناپردازی، تفکر انتقادی و پیوند دادن دانش جدید با تجارب پیشین، زمینه ساز رشد شناختی، انگیزش درونی، خودتنظیمی و احساس شایستگی در فراگیران می شود. در مقابل، یادگیری سطحی که غالبا بر حفظ طوطی وار مطالب، تمرکز بر نمره و پاسخ گویی کوتاه مدت به الزامات آموزشی استوار است، می تواند منجر به کاهش انگیزش، اضطراب تحصیلی، یادگیری ناپایدار و وابستگی بیش از حد به عوامل بیرونی گردد. از منظر روان شناختی، یادگیری عمیق با تقویت اعتمادبه نفس، احساس کنترل بر فرایند یادگیری و رضایت تحصیلی همراه است و نقش مهمی در سلامت روان و رشد شخصیت دانش آموزان ایفا می کند. در مقابل، غلبه یادگیری سطحی در نظام آموزشی می تواند پیامدهایی چون فرسودگی تحصیلی، کاهش خودکارآمدی و تضعیف نگرش مثبت به یادگیری را به دنبال داشته باشد. بر این اساس، حرکت از رویکردهای آموزش حافظه محور به سوی راهبردهای یادگیری عمیق، نه تنها کیفیت یادگیری را ارتقا می دهد، بلکه پیامدهای روان شناختی مثبت و پایداری برای دانش آموزان در نظام آموزشی فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، یادگیری سطحی ، رشد شناختی ، روانشناسی رشد