بازنمایی هویت فردی و جمعی در ادبیات فارسی معاصر با تاکید بر روایت های پسامدرن

مسئله هویت، به عنوان یکی از مفاهیم بنیادین در مطالعات ادبی و فرهنگی، در ادبیات فارسی معاصر جایگاهی محوری یافته است؛ به ویژه در آثاری که تحت تاثیر روایت های پسامدرن شکل گرفته اند و مرزهای هویت فردی و جمعی را به چالش می کشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی بازنمایی هویت فردی و جمعی در ادبیات فارسی معاصر، با تاکید بر روایت های پسامدرن، انجام شده است. این مطالعه از نوع پژوهش های کیفی-تحلیلی است و با بهره گیری از روش تحلیل محتوای کیفی و رویکرد بینامتنی، منتخبی از رمان ها و داستان های کوتاه فارسی معاصر را که واجد ویژگی های روایت پسامدرن اند، مورد بررسی قرار می دهد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه هویت در مطالعات فرهنگی و نظریه روایت پسامدرن است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در این آثار، هویت فردی اغلب سیال، چندپاره و ناپایدار بازنمایی می شود و در تعامل یا تقابل با هویت های جمعی، دچار بازتعریف مداوم است؛ همچنین، روایت های غیرخطی، چندصدایی و گسست از کلان روایت ها، نقش تعیین کننده ای در این بازنمایی دارند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که ادبیات فارسی معاصر، در بستر پسامدرن، نه تنها بازتاب دهنده بحران هویت در جامعه معاصر است، بلکه خود به فضایی برای بازاندیشی و بازسازی مفاهیم هویت فردی و جمعی تبدیل شده است. این یافته ها می تواند به تعمیق مطالعات هویت و روایت در ادبیات فارسی معاصر یاری رساند.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی معاصر ، هویت فردی ، هویت جمعی ، روایت پسامدرن ، تحلیل روایت ، مطالعات فرهنگی