تحلیل کارکرد بازی در ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی

بازی به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای تربیتی در دوره ابتدایی، نقش اساسی در رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی فراگیران ایفا می کند و می تواند فرایند یادگیری را جذاب تر، فعال تر و موثرتر سازد. در محیط های آموزشی که یادگیری به شیوه سنتی و غیرتعاملی جریان دارد، بهره گیری از بازی امکان تغییر نقش دانش آموز از دریافت کننده منفعل به یادگیرنده فعال و مشارکتی را فراهم می آورد و انگیزه درونی آنان را تقویت می کند. بازی های هدفمند با فراهم آوردن فرصت تجربه، کاوش و حل مسئله، مهارت های تفکر انتقادی، خلاقیت و خودتنظیمی را در دانش آموزان پرورش می دهند و موجب می شوند یادگیری نه تنها به یادآوری اطلاعات محدود نشود بلکه به فرایندی معنا دار و مستمر تبدیل گردد. اهمیت این موضوع زمانی آشکار می شود که توجه کنیم کیفیت آموزش در دوره ابتدایی پایه و زیربنای موفقیت های تحصیلی و رشد شخصیت کودکان است و هر اقدامی که موجب تقویت انگیزه و توانمندی آنان شود، بازتاب گسترده ای در توسعه مهارت ها و نگرش های مثبت نسبت به مدرسه دارد. معلمان با شناخت ظرفیت های بازی می توانند روش های تدریس خود را خلاقانه تر کنند و تجربه های آموزشی متنوع و معناداری برای فراگیران ایجاد نمایند، در حالی که عدم بهره گیری از این ظرفیت ممکن است به کاهش تعامل، انگیزه و کیفیت یادگیری بینجامد. مسئله محوری این پژوهش آن است که چگونه استفاده هدفمند از بازی می تواند کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی را ارتقا دهد و چه سازوکارهایی برای طراحی و به کارگیری موثر آن لازم است. واکاوی این موضوع می تواند به ارائه راهکارهایی برای بهبود فرایند آموزشی و پرورش فراگیرانی خلاق، فعال و علاقه مند به یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

بازی ، آموزش ابتدایی ، کیفیت یادگیری ، مهارت های شناختی ، انگیزه درونی.