نقش بازخورد آموزشی معلمان در پیشرفت تحصیلی و انگیزش درونی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش بازخورد آموزشی معلمان در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با تاکید بر نقش واسطه ای انگیزش درونی است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، نمونه ای به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه بازخورد آموزشی معلمان، پرسشنامه انگیزش درونی و شاخص های پیشرفت تحصیلی استفاده شد. روایی ابزارها با نظر متخصصان و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد بین بازخورد آموزشی معلمان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بازخورد آموزشی با انگیزش درونی و انگیزش درونی با پیشرفت تحصیلی رابطه ای مثبت و معنادار دارد. یافته های رگرسیونی حاکی از آن بود که انگیزش درونی نقش واسطه ای جزئی در رابطه بین بازخورد آموزشی و پیشرفت تحصیلی ایفا می کند. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که ارائه بازخوردهای آموزشی موثر و حمایتی، علاوه بر بهبود مستقیم عملکرد تحصیلی، از طریق تقویت انگیزش درونی دانش آموزان نیز به ارتقای یادگیری منجر می شود. این یافته ها بر ضرورت توجه معلمان و برنامه ریزان آموزشی به کیفیت بازخورد در فرایند یاددهی–یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازخورد آموزشی معلمان ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش درونی ، یادگیری دانش آموزان ، نظریه خودتعیین گری ، آموزش مدرسه ای