نقش آموزش مهارت های زندگی در ارتقای سازگاری تحصیلی دانش آموزان

مقدمه: سازگاری تحصیلی یکی از شاخص های اصلی موفقیت در نظام های آموزشی است که تحت تاثیر عوامل روان شناختی و مهارت های فردی قرار دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر ارتقای سازگاری تحصیلی دانش آموزان انجام شد.روش شناسی: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های زندگی (مدل سازمان بهداشت جهانی) قرار گرفتند، درحالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه سازگاری سینها و سینگ (AISS) بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه وتحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که پس از تعدیل اثرات پیش آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات سازگاری تحصیلی گروه آزمایش و گواه وجود دارد (P < ۰.۰۵). آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری مولفه های سازگاری عاطفی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش را بهبود بخشید.نتیجه گیری: آموزش مهارت های زندگی با توانمندسازی دانش آموزان در مدیریت هیجانات، حل مسئله و برقراری ارتباط موثر، منجر به افزایش سازگاری تحصیلی می شود. پیشنهاد می شود این آموزش ها در برنامه درسی مدارس ادغام گردد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، سازگاری تحصیلی ، دانش آموزان ، بهداشت روانی ، عملکرد تحصیلی ، مداخله آموزشی.