جایگاه آموزش مبتنی بر شایستگی در برنامه درسی و پیامدهای آن برای یادگیری دانش آموزان

آموزش مبتنی بر شایستگی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در برنامه ریزی درسی، پاسخی نظام مند به ناکارآمدی الگوهای سنتی آموزش در پرورش توانمندی های کاربردی دانش آموزان محسوب می شود. این رویکرد با تمرکز بر تلفیق دانش، مهارت و نگرش، یادگیری را از سطح حفظ مطالب به سطح عملکرد معنادار و قابل انتقال ارتقا می دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی جایگاه آموزش مبتنی بر شایستگی در برنامه درسی و تحلیل پیامدهای آن بر یادگیری دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه است که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه آموزش مبتنی بر شایستگی و پرسشنامه یادگیری دانش آموزان بود که روایی آن ها به وسیله نظر خبرگان و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ (α > ۰.۸۰) تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام گرفت. یافته ها نشان داد آموزش مبتنی بر شایستگی تاثیر مثبت و معناداری بر یادگیری شناختی، مهارتی و نگرشی دانش آموزان دارد (p < ۰.۰۵). نتایج پژوهش بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی و حرکت به سوی رویکردهای شایستگی محور در نظام آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر شایستگی ، برنامه درسی ، یادگیری دانش آموزان ، شایستگی های آموزشی ، آموزش مدرسه ای