بررسی و تحلیل نگرش معلمان نسبت به یکپارچه سازی هوش مصنوعی در فرایند یاددهی-یادگیری

با ظهور نسل جدید هوش مصنوعی (AI) و ابزارهای مولد (Generative AI)، نظام های آموزشی در سراسر جهان با تغییرات پارادایمی مواجه شده اند. این مقاله به بررسی نگرش معلمان به عنوان کلیدی ترین عامل اجرایی در سیستم آموزشی نسبت به پذیرش و استفاده از هوش مصنوعی می پردازد. با استفاده از مدل پذیرش فناوری (TAM) و چارچوب دانش فنی-پداگوژیکی (TPACK)، این مطالعه نشان می دهد که نگرش معلمان ترکیبی از «خوش بینی محتاطانه» و «اضطراب وجودی» است. در حالی که معلمان پتانسیل AI را برای شخصی سازی آموزش و کاهش بار کاری اداری می پذیرند، نگرانی های جدی در مورد جایگزینی نقش معلم، اخلاق داده ها، و کاهش تعاملات انسانی وجود دارد. این مقاله استدلال می کند که موفقیت در ادغام AI وابسته به تغییر نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «تسهیل گر مبتنی بر فناوری» است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، نگرش معلمان ، مدل پذیرش فناوری (TAM) ، یادگیری تطبیقی ، اخلاق در هوش مصنوعی