بررسی اثر محیط های یادگیری هوشمند بر مهارت حل مسئله و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان

با ظهور فناوری های نوین در قرن بیست و یکم، پارادایم های آموزشی از رویکردهای معلم محور به سمت محیط های یادگیری هوشمند (Smart Learning Environments - SLE) تغییر جهت داده اند. هدف این پژوهش بررسی تاثیر این محیط ها بر دو متغیر کلیدی شناختی و فراشناختی، یعنی مهارت حل مسئله و خودتنظیمی تحصیلی در دانش آموزان است. محیط های هوشمند با بهره گیری از هوش مصنوعی، تحلیل داده های یادگیری و انطباق پذیری با نیازهای یادگیرنده، بستری را فراهم می کنند که در آن دانش آموزان نه تنها به محتوا دسترسی دارند، بلکه فرآیند یادگیری آن ها به صورت لحظه ای پایش و هدایت می شود. بررسی ادبیات پژوهش نشان می دهد که تعامل با این محیط ها منجر به بهبود استراتژی های حل مسئله از طریق بازخوردهای اصلاحی و تقویت مهارت های خودتنظیمی از طریق ابزارهای نظارتی و داشبوردهای پیشرفت می شود.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری هوشمند ، حل مسئله ، خودتنظیمی ، تکنولوژی آموزشی ، یادگیری تطبیقی.