اثربخشی شخصی سازی محتوا بر اساس سبک های یادگیری شناختی

در عصر آموزش دیجیتال، رویکرد «یک نسخه برای همه» به دلیل نادیده گرفتن تفاوت های فردی در پردازش اطلاعات، کارایی خود را از دست داده است. این پژوهش به بررسی اثربخشی شخصی سازی محتوای آموزشی بر اساس «سبک های یادگیری شناختی» بر ارتقای مهارت حل مسئله فراگیران می پردازد. با تمرکز بر مدل های شناختی نظیر ویتکین (وابستگی/استقلال از زمینه) و فلدر-سیلورمن، این مطالعه استدلال می کند که عدم انطباق محتوا با سبک شناختی، منجر به افزایش «بار شناختی بیرونی» و کاهش ظرفیت حافظه کاری برای حل مسئله می شود. یافته های تحلیلی نشان می دهد که شخصی سازی محتوا از طریق انطباق فرمت ارائه (بصری/کلامی) و ساختاردهی مسیر یادگیری (کلی نگر/سریالی)، فرآیند بازنمایی مسئله را تسهیل کرده و با بهینه سازی منابع شناختی، عملکرد حل مسئله را به طور معناداری بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری شناختی ، شخصی سازی محتوا ، مهارت حل مسئله ، بار شناختی ، محیط های یادگیری تطبیقی ، وابستگی به زمینه.