تحلیل نقش سبک های فرزندپروری در شکل گیری خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان

هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل نقش سبک های فرزندپروری (اقتدارگرایانه، مقتدرانه، سهل گیرانه و بی تفاوت) بر خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه دوم بود. خودتنظیمی تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی موفقیت تحصیلی، نقش مهمی در مدیریت فرایندهای یادگیری، انگیزشی و رفتاری دانش آموزان ایفا می کند. سبک های فرزندپروری به عنوان محیط اولیه شکل گیری مهارت های اجتماعی و شناختی، می توانند تاثیرات عمیقی بر نحوه تعامل دانش آموز با محیط آموزشی خود داشته باشند. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح همبستگی مقطعی، با نمونه ای متشکل از ۳۵۰ دانش آموز دوره دوم متوسطه شهر [نام شهر] انجام شد. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند (تعدیل شده) و مقیاس خودتنظیمی تحصیلی پینتریچ و ده-دروین (نسخه فارسی شده) بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه، قوی ترین پیش بینی کننده مثبت خودتنظیمی تحصیلی بود (R^۲ = ۰.۳۸, F(۴, ۳۴۵) = ۵۵.۲۱, p < ۰.۰۰۱). در مقابل، سبک های فرزندپروری اقتدارگرایانه و سهل گیرانه، رابطه منفی معناداری با خودتنظیمی تحصیلی داشتند. این یافته ها بر اهمیت فراهم آوردن محیطی حمایتی و در عین حال منضبط برای پرورش استقلال و خودراهبری تحصیلی در دانش آموزان تاکید دارد و لزوم آموزش والدین در این زمینه را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، خودتنظیمی تحصیلی ، دانش آموزان ، رگرسیون ، یادگیری خودراهبر.