رابطه سبک های تدریس معلمان با سلامت روان و سازگاری تحصیلی دانش آموزان

سلامت روان و سازگاری تحصیلی دانش آموزان به عنوان دو مولفه اساسی در کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری، نقشی تعیین کننده در موفقیت تحصیلی، رشد شخصیتی و پایداری انگیزشی آنان ایفا می کنند. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت از تمرکز صرف بر دستاوردهای شناختی، به بررسی عوامل روان شناختی و محیطی موثر بر یادگیری معطوف شده است. در این میان، سبک های تدریس معلمان به عنوان یکی از مهم ترین عناصر محیط کلاس درس، می توانند زمینه ساز تقویت یا تضعیف سلامت روان و سازگاری تحصیلی دانش آموزان باشند. تفاوت در شیوه های تدریس، نحوه تعامل معلم با دانش آموزان، میزان مشارکت دهی، حمایت هیجانی و ساختاردهی آموزشی، پیامدهای متفاوتی بر تجربه تحصیلی دانش آموزان برجای می گذارد.هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های تدریس معلمان با سلامت روان و سازگاری تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه دوم است. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر … در سال تحصیلی (۲۰۲۳–۲۰۲۴) بود که تعداد (۳۲۰) نفر از آنان به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های تدریس معلمان، پرسشنامه سلامت روان (GHQ-۲۸) و پرسشنامه سازگاری تحصیلی بود. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی شامل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.یافته های پژوهش نشان داد سبک های تدریس دانش آموزمحور و تعاملی رابطه مثبت و معناداری با سلامت روان و سازگاری تحصیلی دانش آموزان دارند (p < ۰.۰۱)، در حالی که سبک های تدریس معلم محور و اقتدارگرا با افزایش نشانه های روان شناختی منفی و کاهش سازگاری تحصیلی همراه هستند. نتایج پژوهش بر ضرورت توجه به اصلاح و توانمندسازی سبک های تدریس معلمان در راستای ارتقای سلامت روان و سازگاری تحصیلی دانش آموزان تاکید دارد

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس معلمان ، سلامت روان ، سازگاری تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه ، محیط کلاس درس ، آموزش رسمی