تاثیر خودکارآمدی معلمان بر مدیریت کلاس درس و تعامل معلم–دانش آموز

خودکارآمدی معلمان به عنوان یکی از سازه های کلیدی روان شناسی تربیتی، نقش تعیین کننده ای در کیفیت مدیریت کلاس درس و الگوی تعامل معلم–دانش آموز ایفا می کند. هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر خودکارآمدی معلمان بر مدیریت کلاس درس و تعامل آموزشی با دانش آموزان است. پژوهش حاضر با رویکرد کمی–کیفی و بر اساس چارچوب نظری شناختی–اجتماعی بندورا انجام شده است. جامعه آماری شامل معلمان دوره متوسطه بوده و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد خودکارآمدی معلم، مدیریت کلاس درس و تعامل معلم–دانش آموز گردآوری شده است. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری استنباطی و تحلیل مضمون انجام گرفت. یافته ها نشان داد خودکارآمدی معلمان تاثیر مثبت و معناداری بر مدیریت کلاس درس (β = ۰.۴۸) و تعامل معلم–دانش آموز (β = ۰.۵۲) دارد. نتایج این پژوهش بر اهمیت تقویت باورهای خودکارآمدی معلمان در برنامه های توسعه حرفه ای تاکید دارد و می تواند مبنایی برای بهبود کیفیت آموزش و یادگیری فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، مدیریت کلاس درس ، تعامل معلم–دانش آموز ، روان شناسی تربیتی ، کیفیت آموزش