نقش آموزش مهارت های زندگی در مدارس بر رشد اجتماعی–عاطفی دانش آموزان: رویکردی ترکیبی

رشد اجتماعی–عاطفی دانش آموزان یکی از مولفه های اساسی سلامت روان، سازگاری اجتماعی و موفقیت تحصیلی در نظام های آموزشی معاصر به شمار می رود. در سال های اخیر، آموزش مهارت های زندگی به عنوان رویکردی پیشگیرانه و توانمندساز، جایگاه ویژه ای در برنامه های آموزشی مدارس یافته است. هدف پژوهش حاضر، تبیین نقش آموزش مهارت های زندگی در مدارس بر رشد اجتماعی–عاطفی دانش آموزان با استفاده از رویکردی ترکیبی است. این پژوهش با بهره گیری از روش ترکیبی اکتشافی–تبیینی انجام شد؛ بدین صورت که در بخش کمی از طرح شبه آزمایشی با گروه آزمایش و کنترل و در بخش کیفی از مصاحبه های نیمه ساختاریافته استفاده گردید. داده های کمی با آزمون های آماری مناسب (t مستقل)، (F تحلیل واریانس) و محاسبه اندازه اثر (η²) تحلیل شدند و داده های کیفی از طریق تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد آموزش مهارت های زندگی تاثیر معناداری بر بهبود مولفه های خودآگاهی، همدلی، تنظیم هیجان و مهارت های ارتباطی دانش آموزان دارد (p < ۰.۰۵). نتایج کیفی نیز حاکی از ارتقای تعاملات اجتماعی، افزایش احساس تعلق مدرسه ای و کاهش تعارضات بین فردی بود. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت ادغام نظام مند آموزش مهارت های زندگی در برنامه های درسی مدارس تاکید دارد و می تواند مبنایی علمی برای سیاست گذاری های آموزشی و مداخلات مدرسه محور فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، رشد اجتماعی–عاطفی ، دانش آموزان ، مدرسه ، رویکرد ترکیبی