کاربرد فناوری های آموزشی نوین در بهبود کیفیت تدریس معلمان: شواهد نظری و تجربی

هدف پژوهش حاضر بررسی کاربرد فناوری های آموزشی نوین در بهبود کیفیت تدریس معلمان با تاکید بر نقش میانجی دانش فناورانه–تربیتی–محتوایی (TPACK) بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان دوره متوسطه شهر … در سال تحصیلی … بود که بر اساس فرمول کوکران، ۲۵۰ نفر به عنوان نمونه و با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه فناوری های آموزشی نوین، پرسشنامه کیفیت تدریس معلمان و پرسشنامه TPACK بود که روایی آن ها با نظر خبرگان تایید و پایایی ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (به ترتیب ۰.۸۹، ۰.۹۱ و ۰.۸۸) تایید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین کاربرد فناوری های آموزشی نوین و کیفیت تدریس معلمان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰.۶۴, p,< ۰.۰۱). همچنین، نتایج تحلیل مسیر بیانگر آن بود که دانش TPACK نقش میانجی جزئی و معناداری در این رابطه ایفا می کند. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که ارتقای کیفیت تدریس معلمان مستلزم استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی نوین و تقویت شایستگی های حرفه ای معلمان در چارچوب TPACK است.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی نوین ، کیفیت تدریس معلمان ، دانش TPACK ، ادغام فناوری در آموزش ، شایستگی حرفه ای معلمان ، آموزش مبتنی بر فناوری