رویکردهای نوین در آموزش فراگیر برای کودکان با نیازهای ویژه

این مقاله با هدف بررسی راهبردهای موثر و چالش های پیش روی اجرای آموزش فراگیر برای کودکان با نیازهای ویژه در مدارس عادی ایران نگاشته شده است. آموزش فراگیر به عنوان پارادایمی که بر حق دسترسی تمام کودکان به آموزش کیفی در محیط های عمومی تاکید دارد، نیازمند بازنگری در سیاست ها، روش های تدریس، آماده سازی معلمان و مناسب سازی فضاهای آموزشی است. با استفاده از روش پژوهش کیفی و بررسی اسناد بالادستی (مانند سند تحول بنیادین آموزش و پرورش و قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت) و نیز تحلیل مطالعات پیشین، این مقاله نشان می دهد که اگرچه گام های مثبتی در جهت رسمیت بخشیدن به آموزش فراگیر برداشته شده، اما موانعی جدی از جمله ناکافی بودن آموزش تخصصی معلمان، کمبود منابع و امکانات کمک آموزشی، نگرش های منفی اجتماعی و ضعف در سیستم ارزشیابی تطبیقی، دستیابی به یک سیستم فراگیر واقعی را با مشکل مواجه ساخته است. یافته ها ضرورت تدوین برنامه عملیاتی ملی، افزایش اعتبارات، ایجاد شبکه های پشتیبانی از معلمان و خانواده ها، و تقویت فرهنگ مدرسه ای پذیرای تفاوت ها را نشان می دهد. مقاله با ارائه پیشنهادهایی کاربردی برای سیاست گذاران، مدیران آموزشی و معلمان خاتمه می یابد.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، کودکان با نیازهای ویژه ، مناسب سازی ، معلم حمایتی ، مدارس عادی ، چالش های اجرایی.