عدالت آموزشی در مناطق محروم

تحقق "عدالت آموزشی" به عنوان یکی از غایات بنیادین نظام های حکمرانی، سنگ بنای توسعه پایدار و پیش شرط دستیابی به عدالت اجتماعی محسوب می شود. بر اساس اصول پذیرفته شده در اسناد بالادستی و میثاق های بین المللی، حق بهره مندی از فرصت های آموزشی باکیفیت و برابر، فارغ از موقعیت جغرافیایی و خاستگاه طبقاتی، از حقوق اولیه و سلب ناپذیر آحاد جامعه است. با این وجود، توزیع نامتقارن منابع و امکانات آموزشی در بافتارهای جغرافیایی مختلف، منجر به شکل گیری پدیده ای تحت عنوان "شکاف آموزشی" شده است که در مناطق محروم و مرزی نمودی عمیق تر می یابد..نوشتار حاضر بر آن است تا با نگاهی آسیب شناسانه، موانع تحقق عدالت آموزشی در مناطق محروم را واکاوی نماید. هدف این پژوهش، تبیین مولفه های اثرگذار بر نابرابری های آموزشی و ارائه چارچوبی تحلیلی جهت بازتوزیع عادلانه امکانات و فرصت هاست. در این مسیر، تلاش می شود تا با بررسی پیوند میان محرومیت محیطی و افت شاخص های یادگیری، راهکارهای عملیاتی جهت ارتقای استانداردهای آموزشی در این مناطق و حرکت به سوی توازن ملی در عرصه تعلیم و تربیت استخراج گردد.

کلیدواژه ها:

عدالت ، نظام اموزشی ، تعیم و تربیت ، استانداردهای اموزشی