نقش واسطه ای تمایزیافتگی نوجوان در رابطه بین سبک های فرزندپروری ادراک شده و تعارض والدنوجوان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای تمایزیافتگی نوجوان در رابطه سبک های فرزندپروری ادراک شده و تعارض والدنوجوان انجام شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر و پسر دوره متوسطه دوم مدارس شهر تهران در نیمه دوم سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند. تعداد ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسش نامه ادراک از شیوه والدین (POPS) رابینز (۱۹۹۴)، پرسش نامه تعارض والدنوجوان (CBQ) پرینز (۱۹۷۹) و پرسش نامه خودتمایزیافتگی (DCI-SH) دریک (۲۰۱۱) بود. از مدل یابی معادلات ساختاری برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج، بیانگر برازش مطلوب مدل پژوهش است. نقش میانجی گری تمایزیافتگی نوجوان در رابطه با دو سبک حمایت از خودمختاری فرزند و گرمی والدین با تعارض والدنوجوان تایید شد (p<۰/۰۵ ). باتوجه به تاثیر سبک های فرزندپروری ادراک شده و تمایزیافتگی در تعارض والدنوجوان، تمرکز بر این دو متغیر و افزایش آگاهی والدین از تاثیر این متغیر ها بر فرزندان ازطریق برگزاری کارگاه ها و برگزاری جلسات مشاوره فردی و خانوادگی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

تعارض والدنوجوان ، خودتمایزیافتگی ، سبک های فرزند پروری ادراک شده.