تجارب زیسته کودکان بدسرپرست و بی سرپرست در مراکز شبه خانواده؛ پیرامون چالش های مرتبط با مسائل تحصیلی

این پژوهش به بررسی تجارب زیسته کودکان بی سرپرست و بدسرپرست ساکن در مراکز شبه خانواده پیرامون چالش های تحصیلی آنان می پردازد. پژوهش با تمرکز بر ابعاد فردی، روان شناختی، اجتماعی و نهادی، به دنبال شناسایی موانعی است که کودکان در فرایند تحصیل تجربه می کنند. پژوهش با رویکرد کیفی و پدیدارشناسی تفسیری ون منن انجام شد. مشارکت کنندگان شامل دختران ۱۱ تا ۱۴ ساله ساکن در مراکز شبه خانواده شهر تهران بودند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با دختران ساکن مراکز شبه خانواده گردآوری و با تمرکز بر استخراج مضامین بنیادین تحلیل شد. تحلیل روایت های زیسته نشان داد که یادگیری برای کودکان تجربه ای پراکنده و اضطراب آلود است؛ مدرسه بیشتر به عنوان فضایی از رهاشدگی و بی توجهی تجربه می شود تا حمایت. روابط با همسالان دوگانه اند؛ گاه منبع تعلق و گاه طرد و تمسخر. وابستگی شدید به معلمان به عنوان تنها منبع امنیت، همراه با اضطراب و کاهش انگیزه، چرخه ای از ناکامی و بی قدرتی را شکل می دهد. ضعف در مهارت های هیجانی نیز باعث واکنش های عاطفی شدید در موقعیت های تحصیلی می شود. کودکان در مراکز شبه خانواده با چرخه ای از اضطراب، ناکامی و بی انگیزگی تحصیلی مواجه اند که ریشه در ترکیب عوامل فردی، اجتماعی و نهادی دارد. کمبود حمایت عاطفی و آموزشی، ارتباط سازمان یافته میان شبه خانواده و مدرسه، و مداخلات روان شناختی، وضعیت تحصیلی کودکان ساکن در مراکز شبه خانواده را با مشکل مواجه کرده است.

کلیدواژه ها:

'کودکان بی سرپرست' ، 'کودکان بدسرپرست' ، 'مراکز شبه خانواده' ، 'تجارب زیسته' ، 'چالش های تحصیلی'